Леонид ТИБИЛОВ: За внешним спокойствием – мягкая сила добра и созидания
«Ныртæккæ Республикæйы цæуынц æвзæрстытæ, æмæ арæх фехъусын – уыййас дæ критикæ кæнынц, ницæй тыххæй, бынтон æнæхъуаджы, ды та сын нæ дзуапп кæныс. Алы гæды ныхæстæ мысынц, ды та дæ ныхмæлæуджытæн хатыр кæныс, - цæмæн? Æз та зæгъын – дзуапп сын дæттын конкретон хъуыддæгтæй. Фæндæгтæй, хæдзæрттæй, цалцæггæнæн куыстытæй, арæзтадæй, зындзинæдтæ æмæ дæргъвæтин рæстæджы скъуыддзаггонд чи не ‘рцыд, уыцы фарстатæ иуварс кæнынæй. Отпусчы дæр, дам, дæ бон нæу ацæуын, - катай кæнынц мæ хæлæрттæ.




